دلم برای باغچه می سوزد

ماهور خدانگهدار.

mahuor — Wed, 07 Jan 2009 20:45:18 GMT

می نشینم یک جا وَ برای همه ی روزهایی که تندتند می نوشتم گریه می کنم. اصلا می دانی ماهور ، من یک آدم بزرگ شده ام وَ حواس ِ دست هایم هم پَرت است.

وَ دیگر نمی شود . وَ دیگر نمی توانم .

زمستان هشتاد وهفت.تهران

mahuor — Sat, 22 Nov 2008 19:09:18 GMT

چیزی را جا بُگذار باد . به وقت ِ وزیدن که می بَری دور . چیزی را جا بُگذار .

از نارنجی ها ، سپیدی ها ، از صداها ، سکوت را ، جا بُگذار باد . ستاره های پنجره را جا بُگذار وقتی که رنگ رنگ می شوند از نور هزار رنگ ، خورشید ِ نقاشی ها را زرد ، جا بُگذار . وَ خانه را که به این کوچه وصل است وَ سقف را که به دیوارها وَ قاب عکس ِ روزهای خوب دور را وَ چراغ را روشن ، جا بُگذار باد . پاهایم را جا بُگذار . دستهایم را انگشت هایم را سوی ِ چشمهایم را ، این گل ِ به گیسویم را قشنگ ، جا بُگذار. باد ... مادرم را وَ بابا را ماهور را انار را یار را در من از من ، جا بُگذار ...

بادی که می وزی وُ می بری دور . باد ...

mahuor — Tue, 23 Sep 2008 20:53:44 GMT

از من چیزی به دنیا محکم نیست . دنیا از چشمهایم دلواپس است . چشمهایم از مادر . مادر از من .

می دانی ماهور ، دیگر وقتش رسیده بود پایم به جایی قرص باشد وُ آن ِ لحظه های خوب ِ هنوز گیسو سیاهی ام، از وحشت ِ باد و باران و ابرهای ِ بی خبر ، آه ِ لحظه های رفته وُ حسرت ِ مانده به جای ِ " رفت و دیگر گذشت " نباشد . وقتش رسیده بود دلم به جایی آرام باشد وُ به وقت ِ بی تابیش به خاطره ایی خوش باشد . به خاطره ایی از چیزی ، غمی . خاطره ایی دور . مثل ِ بهاری که حالا به وقت خزان ، زردی ِ برگش را ، طاقت می آورد . مثل آسمانی که خاکستری ِ بغض ِ بارانش را ، به رنگین کمانی ، طاقت می آورد . مثل ِ مادر بزرگ که دل تنگی اش را به لبخند ِ قاب عکس ِ پدر بزرگ ، طاقت می آورد .

من اما به جایی ، هیچ جایی ، محکم نیستم وُ چیزی از روزهای دور ِ از این پیش تر، دلم را آرام نمی کند.

و چیزی از دور تر ِ روزهای هنوز نیامده هم .

می دانی ماهور ، فصل ها به درخت ها فصل اند نه به تن ِ من ، که به جایی ریشه ندارد وُ محکم نیست .

سپیده - اول ِ پاییز هشتاد و هفت

تهران

mahuor — Tue, 08 Jul 2008 10:22:18 GMT

می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه وَ گل بنشانم به رویش. تا تو بخندی. وَ من به روی دامنت تمام ِ حسرت ِ لبخندت را، بگریم. تو نرم وُ با صدا بخندی وُ من نرم وُ آرام بگریم. دامن ِ تو خیس شود، چشمان ِ من پُر. گیلاس ها گوشوار ِ تو شوند وُ انارهای خشکیده گردن آویز ِ من. خورشید به چشمان ِ تو باشد وُ داغی ش به چشمان ِ من ، اشک اشک بریزم از چشم هام وُ تو از لبهات سرخ سرخ. موهای ِ تو رها به باد وُ برای ِ من، چسبیده به پیشانی م از بی تابی فصل.

تو قشنگی دختر همسایه از پنجره وَ سجاده ی مادر ِ من، همیشه کنج ِ خانه باز. من از خدا، همیشه، زیبایی ِ گیسوی تو خواستم که پیچ و تابی شود به موهام وُ مادر ، همیشه ، لبخندم را. من همیشه از مهربانی ِ قشنگ ِ چشمان ِ تو خواستم به چشمهام وُ مادر همیشه سویی ، به روشنی ِ چشمهام …

می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه، وَ گل بنشانم به رویش . همان گل ِ نارنجی را.

تو از لبخندت کمی به من بده که یادش نرود آسمان ، پنجره ام.

سپیده – تیرماه هشتاد و هفت

کرج

mahuor — Wed, 07 May 2008 09:44:18 GMT

خورشید به آسمان بلند است وُ درخت ها برگ برگ به تمنای یک خیسی ِ تازه از آسمان ، باد می شوند .

از بهار روز می گذرد ماهور ، از شب بهار . از لحظه ها لحظه وُ از تقویم ، روزهای سپید . از موی مادرم ، سیاهی وُ از دست های پدر نرمی . از خانه مان پنجره وُ از من ، خیال و خواب . داغ . گیسویم ، چسبیده به پیشانی م . هزار تار نمی شود ، هر کدام رَها ، به بادی که بوزد از اردی بهشت ، وُ گلی ، که به عطری ، رویش بنشانم وُ نه مست ، به باوری که نیست وُ تو باور کنی که هست . بهار است وُ فصل . شاید این جیک جیک ِ گنجشک ها را ماهور ، گنجشک های زیاد را ، وقتی که خم می شود شاخه ایی ، وَ قاصدک ها را ، وقتی که فوت می شود سویی ، وقتی که می روند ، با نفس های ِ من ، که کوتاه وُ کم. وقتی که می بینم ، با چشمهایم ، که تار است از دنیا وُ هنوز ، هنوز ِ نگاه ِ من است . شاید به باران ، به بارانی که نیست ، از آسمانی که هست وَ آبی ِ بلند ِ تا خورشید وَ بسته ی همیشه ی این پنجره . شاید که مادر وَ دست هایش که گیلاس شسته ست برایم ...

ماهور ، کدام بهار ؟ از کدام چهار فصل ِ همیشه ، سیاهی ِ گیسویم ببرد تا دور ، دور ِ دور . وَ به باد ِ تازه ی کدام اردی بهشت ، عاشق شود این درخت ِ رو به رو ...

خورشید به آسمان بلند است . برگ ها به تمنا .

سپیده . اردی بهشت هشتاد و هفت

تهران

mahuor — Fri, 14 Mar 2008 13:43:23 GMT

دل ِ من اندوهگین ِ جای ِ خالی ها نبوده ، نیست ماهور . روزهای ِ در راه را دلتنگم تنها ، وَ آنچه را که می رود ، که رفته از دستم . وَ یک کمی دلواپس ِ خط های روی صورت ِ مادر وَ کوچک شدن ِ قامت ِ بلند ِ روزهای کودکی ام که پدر. دلم از مداد رنگی هام هم می گیرد گاه وقتی که سپیدی ِ کاغذم را ناگزیر می کنندم به سپردنش به باد. وَ گاه پنجره که بسته است . وَرنه من بهار ِ در راه را به شادمانی اش به دل می فهمم خوب ، و چشمانم اگر چه می سوزد از بی دریغی ِ خورشید اما هنوز می پذیردش به اشک . این جاری ِ سرد ِ روی ِ گونه های من نه از تکرار ِ غمی دور ، نه سیاه بختی ِ گیسو وَ نه حسرت به دل ِ شادمانی ِ دخترک ِ همسایه ، که از زیادی ِ خیال های رنگی رنگی ست.

و َ راه ، راه که گاه تاریک وُ گاه دیر ، دور .

من فصل ، هوا ، تو ، این روزهای ِ آخر را می فهمم

و َ خیسی ِ غمگین ِ چشمانم ، نه تمنا به هق هق ،

که آرام ،

که نقاشی ها ،

که بهار در راه است …

سپیده

روزهای آخر اسفند - تهران

mahuor — Sat, 16 Feb 2008 23:11:18 GMT

به هر بار ِ آفتاب که از ستاره های پَرده ام می شود هزار نور ، به هر بار ِ صدای ِ مادر که صبح ، به هر بار ِ برف ، وَ نرم نرم ِ باران ، به خیسی ِ این پنجره ، من به حسرت ِ هزار چیز ِ رنگی ِ خوب ِ کوچه هم می شود که دلم تازه شود ، می شود که آه َم نفس کنم عمیق ، وَ هوا را ، فصل را ، زندگی کنم وَ می شود که دیگر تمنا نکنم از مادر به نمازش ، دعا وَ اشک هایش برای لحظه های خوب ، وَ از پدر انار وقتی که دیگر هیچ به درخت ها نیست وَ می شود به خالی ها کور شوم وُ عینکم به رنگی ِ چند کاغذ ِ کاهی تمیز ، ماهور می شود خیلی چیز ِ خوب ، می شود خوشبختی وَ احساسش به اتاق ، به پنجره، به دل ...

اندوه ِ روزهای رفته وُ لحظه های رفته وُ سیاهی ِ موهای مادر ، کاغذ های به باد رفته وُ تقویم ، شور ِ انگشتانم را ، می شود که سپرد خیالش به دور تر ِ فکر، به یک کمی دور تر وُ کم رنگ تر ، من خسته ام از اضطراب ِ زیادی ِ این همه بی سرانجامی ، وَ این که مدام دستم بلرزد دلم بلرزد نگاهم به نقطه ایی بلرزد وَ اشک ... روزهای لبخندم سپیدی ِ موهای ِ مادرم شده ماهور ، به جای ِ نامم که بنشانم به لَبَش لبخند . و َ خانه نا امید از حضور ِ تازه ی خوبی که من ... می شود ماهور ، می شود که این روزها یک کمی خوب بود وُ اندوه به روزهای در راه ِ دلتنگ سپرد مگر نه این که هنوز در راهند غم های نیامده از راه ، هزار هزار . وَ گریه های بزرگ وَ بغض های در گلو وَ مداد رنگی های شکسته ، مگر نه این که همیشه هست ، هر روز به روز ِ قبل ، پیر تر وُ افتاده تر پدر ، وَ روز ِ نبودن مادر بزرگ نزدیک تر ، وَ مادرم چشمانش کم سو تر ، دیگر کدام توان ، کدام طاقت ، که غم کشید ، بی برای چند لحظه ایی ، دَمی ، حتی نفس ، هوا وَ پنجره که باز ...

بگذار ماهور ، بگذار به دورتر ِ غم های در راه یک کمی آرام باشیم ، من خسته ام .

سپیده - بهمن هشتاد و شش خورشیدی

تهران

mahuor — Sun, 23 Dec 2007 01:44:18 GMT

غمگيني ِ نوشتن در تو به هزار شاديِ رنگارنگ ِ دخترك ِ همسايه مي ارزد ماهور . چه خيال اگر من مثل ِ او دست وُ دهان وُ چشم به زيبايي نداشته باشم و گيسويم تاب نداشته باشد وُ بلند نباشد آنقدر ، مثل ِ مال ِ او. چه خيال اگر دستانم گرم نباشد وُ نرم وَ تنم را لذتي برآغوش . چه خيال غم ، گريه ، اين چشمهاي تار ، چه خيال فكر ِ سياهي ، بي معجزه ي هر سپيده ي در راه ، زمستان را با همه ي زيبايي ش چه خيالي باشد در من ، در دلم ماهور ؟ مادر كه دلواپس ِ هر آن ِ ريختن ِ من است غصه ي كم بودن مداد رنگي به اندازه ي خالي ِ كاغذ هام را ديگر چه خيالي باشد . من همين غمگيني ِ ” به كلام نمي آيد ِ “ روزهاي آخر پاييز را دوست دارم ، همين اندوه را كه از دورها به ناگهان هُري مي شود در دلم . چه خيال كه من اين روزها را ديري ست شمرده ام تا به امروز ، مادر از كجا خواهد فهميد دروغ ِ روزهاي سپيد ِ تقويم ِ گمشده ام ، وقتي كه كابوس ِ شبانه ها حقيقتي ست . مادر از كجا مي فهمد رفتن نه براي راحتي ِ خيالش كه تكرار مي شد هميشه به صداي من بارها ، كه غصه ايي ست بزرگ . كه يعني پنجره بر كوچه ببند ، ننشين به انتظار . وَ پدر كه همين روزها دلش داشت خبر دار ِ بي خبري هايش مي شد ، همان بي خبري ها كه هميشه پنهان ِ اشك هاي مادر بود وُ ريخته در سجاده اش ، چه خيال كه حالا بنشنيم كنارش به درد ِ دل . چه خيال اگر شال گردنم آبي نباشد به رنگ ، تنها بپيچد به گردنم ، از باب ِ گرمي ِ خاطر مادر نه سردي اين همه نبودن و بي رحمي ِ باد . زندگي را چه خياليست ماهور وقتي خيالي به دل نيست ، وقتي كه مرده باشد در تو لبخند م ،در دلم لبخند . وقتي كه دستهايم آرزوست ، وَ زلال ِ چشمهايم محال . وقتي كه اين همه تنهايي ام بزرگ است وُ سنگين . من را ، اين گونه ،چه خيالي باشد ماهور؟ وقتي كه خسته ام ، اين همه خسته . وَ هنوز نيمي از عمر مادر را نزيسته ام هنوز .

غمگيني ِ نوشتن در تو به هزار رنگ ِ مداد رنگي ِ دخترك ِ همسايه مي ارزد ماهور . چه خيال اگر من مثل ِ او خوشبخت نباشم ...

سپيده – روز اول دي ماه

تهران

mahuor — Fri, 23 Nov 2007 12:03:18 GMT

دَست های ِ من بوی گناه می دهد وَ تَنَم . وَ چشمهایم هم . وَ دلم . وَ نامم ، مثل ِ دروغ ِ بزرگ ِ روزست وقتی که آسمان شب است . مثل ِ صدای ِ مادر ، وقتی که بغض می شود وُ می خواندَم به نام . مثل ِ پدر وَ دست های ِ پدر وَ آن همه چین چروک وُ خط و خطوط ِ پیشانی اش وقتی که پر رنگ می شود وُ عمیق تر به هر اشتباه ِ من . من نامم دیگر نه من ، نه نام ِ من ، که شادمانی ِ پاک ِ دخترک ِ همسایه ست وقتی که باران می بارد به پنجره اش . وَ شادی اش باد می آورد تا پنجره ام . ماهور ، من نامم شگفتی ِ بزرگ ِ هر لحظه ی این روزهای سیاه ست . روزهای سیاه ِ بی رنگ ِ پاییز . وَ قار قار کلاغ ها که می خوانند بر بَختم ...

من گیسوانم بوی گناه می دهد وَ دستهایم .

به جانم نشسته سیاهی ، هر چه بخوانی ام ، حتی به باران ،

نمی شوم سپید .

سپیده – ماه ِ آخر پاییز

تهران

mahuor — Thu, 11 Oct 2007 18:40:50 GMT

رَنگی های دل ِ من کم رنگ شده ، فکرهایم به فراموشی سپرده ام تا لبخند ِ مادر روی لبانش یک کمی بیشتر از همیشه بماند وُ شوق ِ دانه کردن انارهای سرخ ِ باغ ِ پدر ، پَر نکشد از انگشتانش ، برایم انار دانه کند وُ خیالش آرام باشد که قلب ِ من تند تند ِ اتفاق های این روزهای پاییز است که می زند ، نه از سَر ِ دلواپسی ِ روزهای در راه وُ بادهایی که می برند با خود آرزو وَ برق ِ چشمانم از شوق ِ شادمانی ِ این روزهای پاییز است که می درخشد ، نه از سر ِ اشک ، نه غمناکی ِ این همه فصل . وَ لرزش ِ تنم از اضطراب ِ اتفاق های خوب ِ این روزهای پاییز است نه این همه خالی ِ اتاق وُ سرمایی که می آید از باریک ِ پنجره . اندوه ِ صدایم را بلند شعر می خوانم برایش ، بلند بلند ، تا هم صدایم شود بخواند با من ، روزهای جوانی به خاطر بیاورد ، باور کند که دلم نه اندوهگین ِ این همه نبودن که پُر از آواز است هنوز . وَ دیگر برایش نمی گویم از آن دورها وُ بی طاقتی ِ این دل وَ انتظار ، که دستش می گیرم وُ یک نفس مُدام می گویم که خوشبختم ... خوشبختم ... خوشبختم ...

آه ماهور که می شنوی حرف هایم را تو ! می بینی من چه خوب نقش بازی می کنم در این همه صداقت ِ زلال ِ نگاه ِ مادر ؟ چه خوب راست ِ همه ی دلم را دروغ می کنم با صدایم می ریزم به دلش ؟ می بینی ماهور سپید دخترک ِ بی سیاهی ِ آن روزهای جوانی ِ مادر چه بی پروا سیاهی ِ دلش رنگ می زند ؟ حالا دیگر از من زیاد نخواه که بگویم ، که حرف بزنم ، که بنویسم ... هوای ِ آسمان دیگر با هوای ِ دلم یکی نیست .

سپیده - مهرماه هشتاد و شش خورشیدی

کرج