می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه وَ گل بنشانم به رویش. تا تو بخندی. وَ من به  روی دامنت تمام ِ حسرت ِ لبخندت را، بگریم. تو نرم وُ با صدا بخندی وُ من نرم وُ آرام بگریم. دامن ِ تو خیس شود، چشمان ِ من پُر. گیلاس ها گوشوار ِ تو شوند  وُ انارهای خشکیده گردن آویز ِ من. خورشید به چشمان ِ تو  باشد  وُ داغی ش به چشمان ِ من ، اشک اشک بریزم از چشم هام  وُ تو از لبهات سرخ سرخ. موهای ِ تو رها به باد  وُ برای ِ من، چسبیده به پیشانی م از بی تابی فصل.

تو قشنگی دختر همسایه از پنجره وَ سجاده ی مادر ِ من، همیشه  کنج ِ خانه باز. من از خدا، همیشه، زیبایی ِ گیسوی تو خواستم که پیچ و تابی شود به موهام وُ مادر ، همیشه ، لبخندم را. من همیشه از مهربانی ِ قشنگ ِ چشمان ِ تو خواستم به چشمهام وُ مادر همیشه سویی ، به روشنی ِ چشمهام …

می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه، وَ  گل بنشانم به رویش . همان گل ِ نارنجی را.

تو از لبخندت کمی به من بده که یادش نرود آسمان ، پنجره ام.

سپیده – تیرماه هشتاد و هفت

کرج