دل ِ من اندوهگین ِ جای ِ خالی ها نبوده ، نیست ماهور . روزهای ِ در راه را دلتنگم تنها ، وَ آنچه را که می رود ، که رفته از دستم . وَ  یک کمی دلواپس  ِ خط های روی صورت ِ مادر وَ کوچک شدن ِ قامت ِ بلند ِ روزهای کودکی ام که پدر. دلم از مداد رنگی هام هم می گیرد گاه  وقتی که سپیدی ِ کاغذم را ناگزیر می کنندم به سپردنش به باد. وَ گاه پنجره که بسته است . وَرنه من بهار ِ در راه را به شادمانی اش به دل می فهمم خوب ، و چشمانم اگر چه می سوزد از بی دریغی ِ خورشید اما هنوز می پذیردش به اشک . این جاری ِ سرد ِ روی ِ گونه های من نه از تکرار ِ غمی دور ، نه سیاه بختی  ِ گیسو وَ نه حسرت به دل ِ شادمانی ِ دخترک ِ همسایه ، که از زیادی ِ خیال های رنگی رنگی ست.  

و َ راه ، راه که گاه تاریک وُ گاه دیر ، دور .

من فصل ، هوا ، تو ، این روزهای ِ آخر را می فهمم

و َ خیسی ِ غمگین ِ چشمانم ، نه تمنا به هق هق ،

که آرام ،

که نقاشی ها ،

که بهار در راه است …

سپیده