دَست های ِ  من بوی گناه می دهد وَ تَنَم . وَ  چشمهایم هم . وَ دلم . وَ  نامم ، مثل ِ دروغ ِ بزرگ ِ روزست وقتی که آسمان شب است . مثل ِ صدای ِ مادر ، وقتی که بغض می شود وُ می خواندَم به نام . مثل ِ پدر وَ دست های ِ پدر  وَ آن همه چین  چروک وُ  خط و خطوط ِ پیشانی اش وقتی که  پر رنگ می شود وُ عمیق تر به هر اشتباه ِ من . من نامم دیگر نه من ، نه نام ِ من ، که شادمانی ِ  پاک ِ دخترک ِ همسایه ست وقتی که باران می بارد به پنجره اش . وَ  شادی اش باد می آورد تا پنجره ام . ماهور ، من نامم شگفتی ِ بزرگ ِ هر لحظه ی این روزهای سیاه ست . روزهای سیاه ِ بی رنگ ِ پاییز . وَ  قار قار کلاغ ها که می خوانند بر بَختم ...

من گیسوانم بوی گناه می دهد وَ دستهایم .

به جانم نشسته سیاهی ، هر چه بخوانی ام ، حتی  به  باران ،

نمی شوم سپید .

سپیده – ماه ِ آخر پاییز

تهران