" مگر بهار گیسویم زیبا کرد که حالا دلخوش باشم به مهربانی ِ خورشید ِ تابستان ، مادر اصلا چه فرقی دارد فصل؟ "

مثل ِ همیشه که غمگین می شود ، می ایستد کنار ِ در ، قطره قطره اشک هایش می چکند  وُ گیلاس ها سُر می خورند روی بی فرشی ِ اتاق . سَر می گذارد روی چارچوب ِ در و ُ خیره می شود به دوردست های پنجره ام ، درخت ها از غم ِ نگاهش تکانی به خود می دهند . و جیک جیک ِ گنجشکی از سویی ، با هق هق اش یکی می شود

" بهار تمام شد مادر ، کو نقاشی هام بَر دیوار ؟ "

طاقت نمی آورد سوال ِ سخت ِ همیشه بی پاسخم ، مداد ِ نارنجی ام بَر می دارد وُ می فشارد میان ِ انگشتانم ،

"فدای ِ تار مویت این بهار ، هزار بهار  دیگر هنوز در راه است برایت ... تابستان ... "

"دیگر کدام فصل ؟ کدام بهار ِ در راه ؟  جانی ندارم ، من دیگر جانی ندارم برای این آغاز ، تمام تاب و توان ِ دستهایم چسبیده به این پنجره وُ سوی ِ چشمان ِ کم سویم ،  روشنی ِ راه ِ مسافری ست که هنوز برنگشته از سفر ..."

ریز ریز ِ اشک های ِ مادر حالا هق هقی ست بزرگ تر از سکوت ِ  این اتاق ، می نشیند بر زمین ، دست می کشد بر گیسویم ...چشمانم از نگاهش پُر می شود ، می گرید  وُ دانه دانه گیلاس ها را می ریزد توی ظرف

" بعد از روزهای سخت آسانی ست این بود مادر ؟ بهار ِ بعد از سرماهای ِ زمستان همین بهار بود ؟ من کور شده ام یا  کسی در این کوچه نیست ؟ ... نوازشم مَکن مادر ، به من بگو خدای ِ سجاده ات کجاست ؟ همانی ست که از من گرفت هر چه خیال ؟ همانی ست که این همه دورم کرد و دلتنگ ؟...

مادر کو خدای ِ مداد رنگی هام ؟ ..."

" صبوری ، صبوری کن عزیزکم ..."

می دانی ماهور ، یک روزهایی من کوچک بودم و ُ بعد از گریه هایم وقتی مادر یک دانه گیلاسم می داد ، از یاد می بُردَم غم ، گریه ، اشک . به خیالم حالا بزرگ شده ام ، آخرمادر یک ظرف گیلاس برایم شسته و ُ

من دلم دارد هنوز می ترکد .

سپیده - روز ِ آخر بهار

کرج