می نشینم یک جا وَ برای همه ی روزهایی که تندتند می نوشتم گریه می کنم. اصلا می دانی ماهور ، من یک آدم بزرگ شده ام وَ حواس ِ دست هایم هم پَرت است.

وَ دیگر نمی شود . وَ دیگر نمی توانم .

زمستان هشتاد وهفت.تهران

چیزی را جا بُگذار باد . به وقت ِ وزیدن که می بَری دور . چیزی را جا بُگذار .

از نارنجی ها ، سپیدی ها ، از صداها ، سکوت را ، جا بُگذار باد  . ستاره های پنجره را جا بُگذار  وقتی که رنگ رنگ می شوند از نور هزار رنگ ، خورشید ِ نقاشی ها را زرد ، جا بُگذار . وَ خانه را که به این کوچه وصل است وَ سقف را که به دیوارها وَ قاب عکس ِ روزهای خوب دور را وَ چراغ را روشن ، جا بُگذار باد . پاهایم را جا بُگذار . دستهایم را انگشت هایم را سوی ِ چشمهایم را ،  این گل ِ به گیسویم را قشنگ ، جا بُگذار. باد ... مادرم را وَ  بابا را ماهور را  انار را یار را  در من از من  ، جا بُگذار ...

بادی که می وزی وُ می بری دور . باد ...

از من چیزی به دنیا محکم نیست . دنیا از چشمهایم دلواپس است . چشمهایم از مادر . مادر از من .

 می دانی ماهور ،  دیگر وقتش رسیده بود پایم به جایی قرص باشد  وُ  آن ِ لحظه های خوب ِ هنوز گیسو سیاهی ام، از وحشت ِ باد و باران و ابرهای ِ بی خبر ، آه ِ لحظه های رفته وُ حسرت ِ مانده به جای ِ " رفت و دیگر گذشت " نباشد . وقتش رسیده بود دلم به جایی آرام باشد  وُ  به وقت ِ بی تابیش به خاطره ایی خوش باشد . به خاطره ایی از چیزی ، غمی . خاطره ایی دور . مثل ِ بهاری که حالا به وقت خزان ،  زردی ِ برگش را ، طاقت می آورد  . مثل آسمانی که خاکستری ِ بغض ِ بارانش را ، به رنگین کمانی ، طاقت می آورد . مثل ِ مادر بزرگ که دل تنگی اش را به لبخند ِ قاب عکس ِ پدر بزرگ ،  طاقت می آورد .

من اما به جایی ، هیچ جایی ،  محکم نیستم وُ چیزی از روزهای دور ِ از این پیش تر، دلم را آرام نمی کند.

 و چیزی از دور تر ِ روزهای هنوز نیامده هم .

می دانی ماهور ،  فصل ها به درخت ها فصل اند  نه به تن ِ من ، که به جایی ریشه ندارد وُ محکم نیست .

سپیده -  اول ِ پاییز هشتاد و هفت

تهران

می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه وَ گل بنشانم به رویش. تا تو بخندی. وَ من به  روی دامنت تمام ِ حسرت ِ لبخندت را، بگریم. تو نرم وُ با صدا بخندی وُ من نرم وُ آرام بگریم. دامن ِ تو خیس شود، چشمان ِ من پُر. گیلاس ها گوشوار ِ تو شوند  وُ انارهای خشکیده گردن آویز ِ من. خورشید به چشمان ِ تو  باشد  وُ داغی ش به چشمان ِ من ، اشک اشک بریزم از چشم هام  وُ تو از لبهات سرخ سرخ. موهای ِ تو رها به باد  وُ برای ِ من، چسبیده به پیشانی م از بی تابی فصل.

تو قشنگی دختر همسایه از پنجره وَ سجاده ی مادر ِ من، همیشه  کنج ِ خانه باز. من از خدا، همیشه، زیبایی ِ گیسوی تو خواستم که پیچ و تابی شود به موهام وُ مادر ، همیشه ، لبخندم را. من همیشه از مهربانی ِ قشنگ ِ چشمان ِ تو خواستم به چشمهام وُ مادر همیشه سویی ، به روشنی ِ چشمهام …

می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه، وَ  گل بنشانم به رویش . همان گل ِ نارنجی را.

تو از لبخندت کمی به من بده که یادش نرود آسمان ، پنجره ام.

سپیده – تیرماه هشتاد و هفت

کرج