می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه وَ گل بنشانم به رویش. تا تو بخندی. وَ من به روی دامنت تمام ِ حسرت ِ لبخندت را، بگریم. تو نرم وُ با صدا بخندی وُ من نرم وُ آرام بگریم. دامن ِ تو خیس شود، چشمان ِ من پُر. گیلاس ها گوشوار ِ تو شوند وُ انارهای خشکیده گردن آویز ِ من. خورشید به چشمان ِ تو باشد وُ داغی ش به چشمان ِ من ، اشک اشک بریزم از چشم هام وُ تو از لبهات سرخ سرخ. موهای ِ تو رها به باد وُ برای ِ من، چسبیده به پیشانی م از بی تابی فصل.
تو قشنگی دختر همسایه از پنجره وَ سجاده ی مادر ِ من، همیشه کنج ِ خانه باز. من از خدا، همیشه، زیبایی ِ گیسوی تو خواستم که پیچ و تابی شود به موهام وُ مادر ، همیشه ، لبخندم را. من همیشه از مهربانی ِ قشنگ ِ چشمان ِ تو خواستم به چشمهام وُ مادر همیشه سویی ، به روشنی ِ چشمهام …
می خواهم موهایت را ببافم دختر همسایه، وَ گل بنشانم به رویش . همان گل ِ نارنجی را.
تو از لبخندت کمی به من بده که یادش نرود آسمان ، پنجره ام.
سپیده – تیرماه هشتاد و هفت
کرج
خورشید به آسمان بلند است وُ درخت ها برگ برگ به تمنای یک خیسی ِ تازه از آسمان ، باد می شوند .
از بهار روز می گذرد ماهور ، از شب بهار . از لحظه ها لحظه وُ از تقویم ، روزهای سپید . از موی مادرم ، سیاهی وُ از دست های پدر نرمی . از خانه مان پنجره وُ از من ، خیال و خواب . داغ . گیسویم ، چسبیده به پیشانی م . هزار تار نمی شود ، هر کدام رَها ، به بادی که بوزد از اردی بهشت ، وُ گلی ، که به عطری ، رویش بنشانم وُ نه مست ، به باوری که نیست وُ تو باور کنی که هست . بهار است وُ فصل . شاید این جیک جیک ِ گنجشک ها را ماهور ، گنجشک های زیاد را ، وقتی که خم می شود شاخه ایی ، وَ قاصدک ها را ، وقتی که فوت می شود سویی ، وقتی که می روند ، با نفس های ِ من ، که کوتاه وُ کم. وقتی که می بینم ، با چشمهایم ، که تار است از دنیا وُ هنوز ، هنوز ِ نگاه ِ من است . شاید به باران ، به بارانی که نیست ، از آسمانی که هست وَ آبی ِ بلند ِ تا خورشید وَ بسته ی همیشه ی این پنجره . شاید که مادر وَ دست هایش که گیلاس شسته ست برایم ...
ماهور ، کدام بهار ؟ از کدام چهار فصل ِ همیشه ، سیاهی ِ گیسویم ببرد تا دور ، دور ِ دور . وَ به باد ِ تازه ی کدام اردی بهشت ، عاشق شود این درخت ِ رو به رو ...
خورشید به آسمان بلند است . برگ ها به تمنا .
سپیده . اردی بهشت هشتاد و هفت
تهران
دل ِ من اندوهگین ِ جای ِ خالی ها نبوده ، نیست ماهور . روزهای ِ در راه را دلتنگم تنها ، وَ آنچه را که می رود ، که رفته از دستم . وَ یک کمی دلواپس ِ خط های روی صورت ِ مادر وَ کوچک شدن ِ قامت ِ بلند ِ روزهای کودکی ام که پدر. دلم از مداد رنگی هام هم می گیرد گاه وقتی که سپیدی ِ کاغذم را ناگزیر می کنندم به سپردنش به باد. وَ گاه پنجره که بسته است . وَرنه من بهار ِ در راه را به شادمانی اش به دل می فهمم خوب ، و چشمانم اگر چه می سوزد از بی دریغی ِ خورشید اما هنوز می پذیردش به اشک . این جاری ِ سرد ِ روی ِ گونه های من نه از تکرار ِ غمی دور ، نه سیاه بختی ِ گیسو وَ نه حسرت به دل ِ شادمانی ِ دخترک ِ همسایه ، که از زیادی ِ خیال های رنگی رنگی ست.
و َ راه ، راه که گاه تاریک وُ گاه دیر ، دور .
من فصل ، هوا ، تو ، این روزهای ِ آخر را می فهمم
و َ خیسی ِ غمگین ِ چشمانم ، نه تمنا به هق هق ،
که آرام ،
که نقاشی ها ،
که بهار در راه است …
سپیده
به هر بار ِ آفتاب که از ستاره های پَرده ام می شود هزار نور ، به هر بار ِ صدای ِ مادر که صبح ، به هر بار ِ برف ، وَ نرم نرم ِ باران ، به خیسی ِ این پنجره ، من به حسرت ِ هزار چیز ِ رنگی ِ خوب ِ کوچه هم می شود که دلم تازه شود ، می شود که آه َم نفس کنم عمیق ، وَ هوا را ، فصل را ، زندگی کنم وَ می شود که دیگر تمنا نکنم از مادر به نمازش ، دعا وَ اشک هایش برای لحظه های خوب ، وَ از پدر انار وقتی که دیگر هیچ به درخت ها نیست وَ می شود به خالی ها کور شوم وُ عینکم به رنگی ِ چند کاغذ ِ کاهی تمیز ، ماهور می شود خیلی چیز ِ خوب ، می شود خوشبختی وَ احساسش به اتاق ، به پنجره، به دل ...
اندوه ِ روزهای رفته وُ لحظه های رفته وُ سیاهی ِ موهای مادر ، کاغذ های به باد رفته وُ تقویم ، شور ِ انگشتانم را ، می شود که سپرد خیالش به دور تر ِ فکر، به یک کمی دور تر وُ کم رنگ تر ، من خسته ام از اضطراب ِ زیادی ِ این همه بی سرانجامی ، وَ این که مدام دستم بلرزد دلم بلرزد نگاهم به نقطه ایی بلرزد وَ اشک ... روزهای لبخندم سپیدی ِ موهای ِ مادرم شده ماهور ، به جای ِ نامم که بنشانم به لَبَش لبخند . و َ خانه نا امید از حضور ِ تازه ی خوبی که من ... می شود ماهور ، می شود که این روزها یک کمی خوب بود وُ اندوه به روزهای در راه ِ دلتنگ سپرد مگر نه این که هنوز در راهند غم های نیامده از راه ، هزار هزار . وَ گریه های بزرگ وَ بغض های در گلو وَ مداد رنگی های شکسته ، مگر نه این که همیشه هست ، هر روز به روز ِ قبل ، پیر تر وُ افتاده تر پدر ، وَ روز ِ نبودن مادر بزرگ نزدیک تر ، وَ مادرم چشمانش کم سو تر ، دیگر کدام توان ، کدام طاقت ، که غم کشید ، بی برای چند لحظه ایی ، دَمی ، حتی نفس ، هوا وَ پنجره که باز ...
بگذار ماهور ، بگذار به دورتر ِ غم های در راه یک کمی آرام باشیم ، من خسته ام .
سپیده - بهمن هشتاد و شش خورشیدی
تهران
غمگيني ِ نوشتن در تو به هزار شاديِ رنگارنگ ِ دخترك ِ همسايه مي ارزد ماهور . چه خيال اگر من مثل ِ او دست وُ دهان وُ چشم به زيبايي نداشته باشم و گيسويم تاب نداشته باشد وُ بلند نباشد آنقدر ، مثل ِ مال ِ او. چه خيال اگر دستانم گرم نباشد وُ نرم وَ تنم را لذتي برآغوش . چه خيال غم ، گريه ، اين چشمهاي تار ، چه خيال فكر ِ سياهي ، بي معجزه ي هر سپيده ي در راه ، زمستان را با همه ي زيبايي ش چه خيالي باشد در من ، در دلم ماهور ؟ مادر كه دلواپس ِ هر آن ِ ريختن ِ من است غصه ي كم بودن مداد رنگي به اندازه ي خالي ِ كاغذ هام را ديگر چه خيالي باشد . من همين غمگيني ِ ” به كلام نمي آيد ِ “ روزهاي آخر پاييز را دوست دارم ، همين اندوه را كه از دورها به ناگهان هُري مي شود در دلم . چه خيال كه من اين روزها را ديري ست شمرده ام تا به امروز ، مادر از كجا خواهد فهميد دروغ ِ روزهاي سپيد ِ تقويم ِ گمشده ام ، وقتي كه كابوس ِ شبانه ها حقيقتي ست . مادر از كجا مي فهمد رفتن نه براي راحتي ِ خيالش كه تكرار مي شد هميشه به صداي من بارها ، كه غصه ايي ست بزرگ . كه يعني پنجره بر كوچه ببند ، ننشين به انتظار . وَ پدر كه همين روزها دلش داشت خبر دار ِ بي خبري هايش مي شد ، همان بي خبري ها كه هميشه پنهان ِ اشك هاي مادر بود وُ ريخته در سجاده اش ، چه خيال كه حالا بنشنيم كنارش به درد ِ دل . چه خيال اگر شال گردنم آبي نباشد به رنگ ، تنها بپيچد به گردنم ، از باب ِ گرمي ِ خاطر مادر نه سردي اين همه نبودن و بي رحمي ِ باد . زندگي را چه خياليست ماهور وقتي خيالي به دل نيست ، وقتي كه مرده باشد در تو لبخند م ،در دلم لبخند . وقتي كه دستهايم آرزوست ، وَ زلال ِ چشمهايم محال . وقتي كه اين همه تنهايي ام بزرگ است وُ سنگين . من را ، اين گونه ،چه خيالي باشد ماهور؟ وقتي كه خسته ام ، اين همه خسته . وَ هنوز نيمي از عمر مادر را نزيسته ام هنوز .
غمگيني ِ نوشتن در تو به هزار رنگ ِ مداد رنگي ِ دخترك ِ همسايه مي ارزد ماهور . چه خيال اگر من مثل ِ او خوشبخت نباشم ...
سپيده – روز اول دي ماه
تهران